Մայրենի 2-րդ կիսամյակ

Ձմեռային արձակուրդների առաջադրանք

Այս տարի ես որոշեցի կարդալ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթներից քանի որ նրանք շատ հետաքրքիր են և բարի:

  1. Չաղչաղ թագավորը

Հեքիաթը մի աղքատ ջաղացպանի մասին էր,ով խնաելով աղվեսի կյանքը վստահեց ,նրան իր կյանքը և դարձավ պալատի տեր,թագաոր և թագավորի աղջկա ամուսին:Աղվեսը մինչև վերջ մնաց հավատարիմ ջաղացպանին և դարձավ նրանց քավորը: Հեքիաթը հավատարմության ,հոգատարության և բարության մասին էր:

Ջաղացպանը բարի ,հոգատար,միամիտ,վստահող,սիրող,խղճացող մարդ էր:Նա ունեցավ մեծ բախտ ունենալով թագավորություն և մի գեղեցիկ հարուստ կին:

Աղվեսը-բարի ,խորամանկ,ճարպիկ,խոսքին հավատարիմ կենդանի էր:Նրա շնորհիվ ջաղացպանը դարձավ չախչախ թագավոր և ունեցավ ամեն ինչ աշխարհի վրա:

Թագավորը խաբվեց աղվեսին իր աղջկան ամուսնացրեց անծանոթ թագավորի հետ և տվեց իր փեսային թագավորության կեսը:

2.Տերն ու ծառան

Էլի շատ հետաքրքիր ուսուցողական հեքիթ է :Պատմությունը երկու եղբայրների և անխիղճ տիրոջ մասին է ,ով խաբեբա է և ալարկոտ:Նա մարդկանց աշխատացնում էր և բարկանալու պատճառով կամ գումար պահանջում կամ 10 տարի առանց գումարի աշխատացնում:Ի վերջո հայտնվում է այն մարդը ,ով հաղթում է անխիղճ տիրոջը:

Մեծ եղբայրը բարի,միամիտ,հավատրիմ ,մտածող իր ընտանիքի մասին,բայց հանձնվում է ,երբ տեսնում է ,որ տիրոջ պատվերները չի կարողանում կատարել:

Փոքր եղբայրը ճարպիկ է,հնարամիտ ,ավելի խելացի քան մնացածը:Նա հաղթում է տիրոջը և եղբորը ազատում մեծ բեռից:

Տերը ժլատ,չար,գոռոզ, ինքնահավան մարդ է լինում,նա իր խելքից վեջում տուժում է:

Եդեմական ծաղիկը

Հեքիաթը մի գեղեցիկ աղջկա մասին էր, ով իր հորից ցանկանում էր ստանալ եդեմական ծաղիկը , բայց ծաղկին հասնելու համար հայրիկը պիտի հանդիպեր Սպիտակ դևին, իսկ դևը չեր թողում պոկել ծաղիկը : Հայրիկը ծաղիկը վերցնելուց հետո խոստացավ դևին որ աղջկան կտա նրան : Ժամանակներ հետո դևը գալիս է և տանում իր ամրոց աղջկան, իսկ աղջիկը փախչում է դևի մոտից , գտնվելով քարանձավի մեջ նա հանդիպում է արքայազին և փրկում է նրա կյանքը մահից և կախարդանքից:

Հայրիկը հոգատար , աղջիկան սիրող ,բարի մարդ էր :Նա վախենում էր աղջիկան կորցնելուց:

Սպիտակ դևը շատ չար էր նա մարդկանց կախարդում էր և նա խիղճ չուներ

Ծաղիկը նա շատ բարի էր և քաջ , հոքատար , սիրալիր , անվախ ով իր կյանքի գնով փրկեց արքայազին:

5. Անբան Հուռի

Հեքիաթը մի ալարկոտ աղջկա մասին էր, ով ամբողջ օրը պարապ-սարապ նստած էր: Նա այնքան ալարկոտ էր, որ հարևաները դրել էին նրա անունը Անբան Հուռի : Իր ալարկոտության պատճառով գորտերն էին բամբակը գզել, մանել, գործել, վերջում էլ գտավ ոսկի: Մայրն էլ առիթից օգտվելով աղջիկան պսակեց:

Անբան Հուռին ալարկոտ աղջիկ էր նա իր գործը անելու փոխարեն ասում էր ուրիշին :

Մայրը խելացի խորամանկ կին էր, ով հորինեց բզեզի հեքիաթը աղջիկան պսակեց:

Ամուսինը միամիտ էր ով հավատաց այդ ստին: