Posted in Մայրենի

Կարծես թե դարձել եմ ես տուն

Կարծես թե դարձել եմ ես տուն,
Բոլորն առաջվանն է կրկին,
Նորից դու հին տեղը նստում,
Շարժում ես իլիկը մեր հին:

Մանում ու հեքիաթ ես ասում,
Մանում ես անվերջ ու արագ,
Սիրում եմ պարզկա քո լեզուն,
Ձեռներըդ մաշված ու բարակ։

Նայում եմ, մինչև որ անզոր
Գլուխըս ծնկիդ է թեքվում,
Նորից ես մանուկ եմ այսօր,
Դրախտ է նորից իմ Հոգում։

Արևը հանգչում է հեռվում,
Գետից բարձրանում է մշուշ,
Հեքիաթըդ անվերջ օրորում,
Իլիկըդ խոսում է անուշ…

Հարցեր և առաջադրանքներ

  1. Պատմի՛ր բանաստեղծությունը:
  2. Բանաստեղծությունը պատմում է որդու կարոտի մասին ,որ էլի հայտնվել է տանը և մոր գրկում է ,թե ինչպես է մայրը իլիկով աշխատում և թե ինչպես է ամեն բան գեղեցիկ :
  3. Ըստ բանաստեղծության պատմի՛ր մոր մասին:
  4. Մայրը սեր է,անուշ ու անկագին ,որդուն միշտ սպասող:
  5. Գտի՛ր բնությունը պատկերող տողերը:

Ա)Արևը  հանգչում է հեռվում:

Բ)Իլիկդ խոսում է անուշ:

ԳԴրախտ է նորից իմ հոգում:

  1. Բացատրի՛ր պարզկա լեզու, մաշված ձեռքեր մակդիրները:
  2. պարզկա լեզու- խոսք
  3. մաշված ձեռքեր-ծերացած ձեռքեր
  4. Բացատրի՛ր հստևյալ փոխաբերությունները`

Ա)Արևը  հանգչում է հեռվում:

մայրամուտ

Բ)Իլիկդ խոսում է անուշ:

իլիկի աշխատանքի ձայնը

Գ) Դրախտ է նորից իմ հոգում:

երջանիկ եմ նորից

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s